Na een goede nachtrust waren we vanmorgen toch al vroeg op, dat moest ook wel want om 10 uur ging de 'Real Escuela Andaluza del arte Escuestre' open. We wilden zo vroeg daar zijn om het museum en vooral de stallen nog eens te zien. Natuurlijk gingen we eerst naar een bar voor een Spaans ontbijt en daarna moest alles nog naar de auto gebracht worden die in de parkeergarage stond. De lift naar de parkeergarage was recht tegenover het hotel, en dat was natuurlijk gemakkelijk, en van hieruit was het maar 10 minuutjes lopen naar de 'Ticket verkoopplaats' we waren er dus mooi op tijd. Onderweg zagen we bovenstaande tegelwerken die je in de meeste plaatsen wel ergens ziet.

 

 

 

De hoofdingang, we waren hier gisterenavond al even geweest om ons te oriŽnteren en om te zien of er geen obstakels waren voor de scooter, zodoende wisten we vanmorgen precies waar we moesten zijn. Degenen die het verhaal van afgelopen jaar gelezen hebben over het zoeken naar deze school begrijpen dit maar al te goed want toen konden we het niet vinden door een foutieve naam die men ons gegeven had.

 

Voor het bijwonen van de show met de paarden kregen we een op naam gestelde schriftelijke verklaring mee dat we op de voor gehandicapten gereserveerde plaatsen konden komen, de scooter paste op de centimeter precies in de lift naar de tribune.
Toen we de tickets hadden zijn we meteen naar het museum gegaan en moesten daar zelfs nog 5 minuten wachten, we hebben dus geen minuut onbenut gelaten. Wel kregen we meteen te horen, bij het zien van de camera, dat het verboden was om in het hele museum te fotograferen wat ook nog eens overal met bordjes stond aangegeven. Er zat dus niets anders op dan zoals men vroeg, de camera weer in de tas te doen.

 

Maar.................... gelukkig hadden we de kleine Lumix (12Mp  en 12 Zoom) en die heb ik dus snel in mijn broekzak gestoken. Door ervaring wijs geworden heb ik de camera zodanig ingesteld dat hij bij geen enkele handeling een geluid maakt en de flitser staat natuurlijk ook uit. Als men niet kijkt weet men niet dat er een foto is gemaakt. Er was overal weinig licht in de stallen maar ik heb m'n best gedaan om er toch nog iets van te maken.

 

Het zijn allemaal vrij grote hallen er is dus ruimte genoeg om ook met de karren door de hallen te rijden, hier staan al enkele paarden gereed voor de show. Op de rechterfoto is de wasstraat voor de paarden en het was leuk om te zien dat er paarden waren die er van genoten en ook paarden die duidelijk lieten blijken het niet leuk te vinden.

 

Deze man deed samen met vier anderen niets anders dan van alle tuigen, en dat zijn er heel veel, het koper en leer poetsen en repareren.

 

Als je dit allemaal ziet merk je pas wat er allemaal bij komt kijken, zo zagen we de dierenarts bij een paard waarvan een poot getapet moest worden en bij een ander waar een wond verzorgd moest worden. Alle stallen werden voorzien van vers stro en elk paard kreeg zijn afgemeten hoeveelheid voer in een bak. We zagen dat er zelfs iemand was die overal de spinnenwebben weghaalde.

Onderstaande foto's zijn ook onder erg moeilijke omstandigheden gemaakt doordat ik heel veel moest inzoomen en daardoor zijn ze ook van mindere kwaliteit, toch wil ik ze laten zien om een indruk te geven van wat we gezien hebben.

Op de linkerfoto laat men een paard nadat het op twee poten gestaan heeft nog eens echt springen, dus met vier poten los van de grond en op de rechterfoto een steigerend paard. In werkelijkheid stond dit paard echt helemaal recht op z'n achterpoten maar door de beperkte opnamemogelijkheden was ik net iets te vroeg met ontspannen.

 

EEN VIERSPAN IN ACTIE

 

EEN SHOW MET TIEN PAARDEN DIE HELEMAAL SYNCHROON WERD UITGEVOERD

 

We hebben er ook nog wat gewandeld omdat de parken er omheen ook mooi waren, wel was het druk met grote groepen. Dat zagen we overigens al toen we vanmorgen aankwamen, hele rijen met grote bussen langs de wegen. Kijk ook nog maar eens naar de tribunes in de grote hal en dan zie je nog maar de helft. Wel hebben we ons verbaasd dat ondanks de grote aantallen mensen we in het museum en de stallen bijna geen anderen hebben gezien. Dat zelfde zagen we ook in de tuinen van het Alcazar in Sevilla, daar neemt men dus de tijd niet voor.

Het was inmiddels tegen de siŽsta aangelopen en we zijn naar de garage gegaan om de auto te halen, anderhalve dag veilig, droog en koel terwijl het buiten al 31 graden was, en dat voor Ä 9,00, kom daar maar eens voor in Nederland. We spraken af om onderweg naar Setenil ergens te eten, het was een rit van ruim 120 Km. en toen we na 50 Km. van de autoweg afwaren hadden we al snel een plek gevonden. Heerlijk gegeten voor Ä 8,00 pp, voor-, hoofd-, nagerecht en koffie, we begrijpen nog steeds niet hoe dit kan.

 

Het dorpje Setenil is tegen een berghelling gebouwd en men heeft dankbaar gebruik gemaakt van de ruimte die onder de overstekende rotsen was. Om er te komen moesten we soms zodanig steile hellingen omlaag dat zelfs ik, die best wat gewend is soms dacht, zou de auto er wel niet gaan glijden of past de auto wel tussen de huizen met geparkeerde auto's er naast. Maar met de spiegels ingeklapt ging het wel al heb ik Ton soms buiten het raampje laten kijken of de ruimte er echt wel was.

 

Ofschoon we het in eerste instantie niet hadden verwacht vonden we toch nog ergens een parkeerplekje waar Ton kon uitstappen en de klep open kon om de rolstoel er uit te halen.

 

Dit lijkt dus een brede straat maar om de hoek is het ineens smal en met een scherpe draai over een bruggetje. Je gelooft je ogen niet maar er reed zelfs een auto met aanhanger en ik zag hem manoeuvreren, in twee keer bijsturen ging hij om de bocht over het bruggetje.
Terwijl Ton op het terras zat te genieten van haar zumo de naranja was ik een stukje gaan lopen, op de terugweg moest ik van geparkeerde auto naar auto lopen om steeds een auto door te laten, zo smal was het.

 

Kijk op bovenstaande foto eens aan de linkerkant naar de huizen om een idee te krijgen hoe steil de wegen waren naar omlaag.

 

 

In dit winkeltje heb ik wat kaarten gekocht omdat ik op zo'n korte tijd niet door het hele dorp kon lopen om foto's te maken, je ziet dat de achterwand en plafond ook weer een rots is.

HOME

TERUG NAAR WAT WIJ ZOAL DOEN EN FOTO'S