Een prachtige dag staat ons te wachten met temperaturen van 24 tot 26 graden, en de lucht is blauw. We besloten een lange tocht te gaan maken om maximaal van het weer te kunnen genieten. Hiervoor moesten we eerst via de grote weg een kilometer of 50 naar het oosten om vandaar de bergen in te gaan. Het grootste stuk is autoweg en dan schiet het al goed op, wel onderweg even van de weg geweest om bij een XXL supermarkt wat koffiemelk te halen, een niet bepaald Spaans product en dat krijg je alleen in dit soort winkels.

Toen we in de bergen op zo'n 750 meter zaten werden we al getrakteerd op de mooiste uitzichten en panorama's. De weg was over het algemeen smal tot zeer smal maar op zaterdag is het verkeer per definitie al een heel stuk minder en konden we dus makkelijk rijden.
Soms zijn we even een dorpje ingereden en dan kom je voor verrassingen te staan, zoals dit dorpje dat het gezien de entree hoofdzakelijk van de perenteelt moet doen ofschoon we er ook veel sinaasappels en citroenen zagen.

 

Is zo'n uitzicht dan niet de moeite waard, de kapel op het hoogste punt van het dorp. Je ziet in de verte overal wel een dorpje liggen en ook duidelijk zijn de met groen begroeide rotsen die over twee maanden alleen nog maar verdorde planten laten zien.

 

Zomaar uit de rotsen een paar klaprozen en soms wat groen onkruid.

 

Laat in de middag zijn we een dorpje ingereden om te eten, we hadden zeker al een ruim uur uitgekeken naar een restaurant maar in de bergen zijn er niet zo veel. Op zaterdag en zondag kun je ook laat in de sista nog ergens eten en dat geluk hadden we dus en wel in Cadiar.
Meteen bij de ingang van het dorp was een hotel-restaurant en we waren niet de enigen die nog gingen eten. Een menu met een toetje om van te watertanden, het lag me wel wat zwaar op de maag maar dat was na een uurtje alweer over. Vaak heeft men plaatselijke gerechten en dit toetje hadden we nog niet eerder gezien, wel zag ik dat andere gasten het bestelden en als Spanjaarden dat lekker vinden moet het dat ook zijn. Ton bestelde een ijs en ik vertelde dat ik hetzelfde wat de andere gasten hadden ook wel lekker zou vinden, al moest ik dat natuurlijk wel nog afwachten.
Het waren twee grote halve bollen van een dikke soort moes en deed de smaak me denken aan peren en rabarber maar dat was het dus niet. Het was gemaakt van een grote ronde vrucht waarvan de mevrouw die ik het vroeg het me niet duidelijk kon maken, de grootte die ze aangaf was een suikermeloen. Ik zal dus proberen om er achter te komen.

 

Recht tegenover het restaurant was een plek om water te tappen, meer symbolisch dan echt natuurlijk al was aangegeven dat het drinkwater was. Boven elk tappunt was een tekst aangebracht die moest aangeven dat water de kracht van het leven is.

 

Detail van het tappunt, en ten overvloede, we waren in de 'Alpujarras'

 

De bergen waren bijna overal begroeid met brem en dat levert soms een spectaculair paatje op van een gele berg. Over een paar maanden zijn alleen nog de groene boompjes over die je her en der tegen de berg ziet staan.

 

Mooi om te zien allemaal die verschillende bergen en boven de Sirra Nevada, links boven in de foto, dikkere wolken maar dan ben je ook al boven de 2500 tot 3000 mtr. Ja wij zaten daar dus ook al weer erg hoog, in het midden van de foto zie je de weg die redelijk te berijden was. Wel waren er op een hoop plaatsen grondverschuivingen geweest door de regen. men maakt de weg dan over n rijstrook vrij zodat het verkeer door kan.

 

 

 

Op de weg naar huis en omlaag dus, stond langs een grote weg een vrachtauto die uit de auto groenten en fruit verkocht, ze waren al alles in de auto aan het rangschikken om te vertrekken. Gelukkig kon ik nog een zak nispolas (mispels) kopen en daar gaan we van genieten want dit is echt zongerijpt en vers.

HOME

TERUG NAAR WAT WIJ ZOAL DOEN EN FOTO'S