Op een bepaalde plek zagen we deze gaten in de wand van een berg

 

En niet ver daar vandaan deze gaten

 

In het zachtere gesteente waren deze gaten gemaakt door vogels die we al vaker zagen, het leken zwaluwen maar waren een beetje groter en hadden heel mooie kleuren. Als we op deze plaats, vlak bij ons dorp, passeerden scheerden ze met grote aantallen rond de auto maar als we de auto parkeerden waren ze in geen velden of wegen meer te bekennen. Gelukkig was er op die plaats een weggetje naar iets verder gelegen kassen zodat we de auto daar konden laten staan. Als we een tijdje stonden kwamen ze wel weer terug maar bleven toch op grote afstand van ons op stroomdraden zitten.

 

Met veel geduld heb ik deze foto kunnen maken al is ook deze nog eens extra uitvergroot.

 

Jammer genoeg zijn deze foto's het maximum wat we hebben kunnen fotograferen maar we weten nu in ieder geval dat dit 'BIJENETERS' zijn door onze vogelaar Nico. Op onze tochten hebben we ze op verschillende plaatsen gezien maar dan was het alleen maar in een scheervlucht langs de auto.

Deze foto's zijn van 8 EN 24 mei en we hebben gewacht met hierover te schrijven in de hoop dat we vandaag nog een betere foto konden maken, maar hebben de moed opgegeven na een aantal keren geduldig bij de nesten te hebben gepost voor we verder de bergen ingingen.

 

Toen we vandaag wilden gaan eten was het restaurant dicht, en dat op zaterdag. We besloten in het iets hoger gelegen dorpje ons geluk te beproeven en stopten bij een bar, dus geen restaurant. Over het algemeen willen ze wel een hapje van diverse tapas voor je maken, nou dat hebben we geweten. We bestelden allebei een naar ons idee kleine hap, Ton een broodje met tonijn en tomaat en ik lamskoteletje met frites.

Toen Ton haar sapje en ik mijn  bier op tafel hadden staan kwam de waardin met de tapas die nu eenmaal bij het drankje hoort, een bord met boquerónes. Ton haar broodje was een broodkrans die doormidden was gesneden en belegd met tonijn en tomaten, zo veel dat ze maar net de helft opkreeg. Mijn bord was een grote schaal met drie lamskoteletjes ZONDER de knookjes, een gebakken paprika en heerlijke frietjes. Midden op tafel kwam nog een schaal te staan met in lange repen gesneden komkommer en nog een schaal brood. Je weet niet wat je overkomt en zeker als je de rekening vraagt, daar gaan we deze laatste week misschien nog eens terug.

 

We hadden gezien dat er vanuit dit dorpje een verbindingsweggetje naar een hoog in de bergen gelegen dorp ging en besloten het er op te wagen. Over het algemeen was deze weg anderhalve auto breed en geen witte lijnen er langs, nu is dat overdag bij mooi weer niet het grootste probleem, op een aantal plaatsen is de weg een stuk breder gemaakt zodat passeren er geen probleem hoeft te zijn en er wordt maar weinig gebruik van gemaakt, zeker op zaterdag. We gingen omhoog en omhoog en kwamen langs plaatsen waar we nog niet eerder waren geweest. Op het allerhoogste punt was een militaire basis (zie pijl bij de radarbol) waar nog een feest aan de gang was ook, dus een massa auto's kriskras langs de weg zodat het oppassen geblazen was. We zagen dat een hoop auto's in de struiken met hun voorkant tot net boven de afgrond geparkeerd hadden, ik moet er niet aan denken.

Tot nu toe hadden we langs lagere struiken en kleine bomen gereden maar dat veranderde nu in een echte bosrit. Kilometers zigzag omlaag tussen de dennenbomen door, het was prachtig al bleef de weg over het algemeen even smal als omhoog.
Op een ding hadden we niet gerekend, deze weg ging door een dorpje heen waar op zaterdag natuurlijk iedereen thuis is en het hele dorp vol auto's staat. Werkelijk onbegrijpelijk soms dacht ik het alleen te halen met ingeklapte spiegels maar dat viel dan op het laatste moment nog mee. Uiteindelijk waren we blij dat we er doorheen waren en tussen de kassen konden rijden.

 

De weg tussen de kassen door was niet bepaald goed te noemen maar we zagen op een gegeven moment wel een stapel 'misoogst' van meloenen en dat levert dan toch ook weer een aardig plaatje op.
Doordat we bijna nergens konden parkeren zijn er niet veel foto's gemaakt onderweg al zitten ze natuurlijk wel voor altijd in ons hoofd. op de fotoschool vertelde een leraar ons dat de mooiste foto's die foto's zijn die je niet kon maken maar wel in je hoofd zitten, ze worden alleen maar mooier vertelde hij.

 

Als je je ogen de kost geeft is er best veel te zien en hier kon ik nog parkeren ook nog.

HOME

TERUG NAAR WAT WIJ ZOAL DOEN EN FOTO'S