Elke dag opnieuw als ik naar de cafetaria ga om onze site bij te werken kom ik deze dames tegen die hier in Castell de Ferro de boel schoon houden. In Spanje zijn het hoofdzakelijk vrouwen die de straten poetsen en alles is puur handwerk met blik en veger.

 

Elke dag zeggen ze me vriendelijk goedendag en vanmorgen vroeg ik of ze met die wind van vandaag niet veel extra werk hadden. En toen begon de klaagzang, moet je nu eens kijken, hier vegen we het bij elkaar en de wind blaast het weer naar waar we juist geveegd hebben. Mijn voorstel om dan aan de andere kant van de boulevard te beginnen was niet goed want dat was tegen hun route in. Alle afvalbakken langs de boulevard hebben weinig effect want alles dat kleiner is dan een plastic flesje gaat toch nog op de grond.
En een foto, ja die mocht ik best maken want ze mochten volgens hun zeggen best nog gezien worden.

 

 

Je moet het maar uitvinden, een 'ANTI-CRISIS' ontbijt, de meeste Spanjaarden ontbijten niet thuis. En de prijs van het menu is daar ook al aan aangepast.
Wij waren er in ieder geval aangeland omdat er een parkeerplaats erg dichtbij was en dat is voor ons toch wel belangrijk want dan kan Ton met de rollator er heen lopen.

 

Het voor- en nagerecht dat we konden kiezen was al lekker en dan als laatste dit toetje, 'fresas con nata' deed natuurlijk de deur dicht.

 

We waren hier in Almuñecar waar we gisteren ook al waren, gisteren zagen we enkele dingen die we wel wilden fotograferen maar doordat er nergens meer een parkeerplaats was ging dat niet, dus vandaag op maandag in de herhaling.

 

Zo'n mooie naamplaat voor een heel klein straatje.

 

 

We besloten om na het eten nog een stukje te rijden en wel naar Torvizcon om vandaar via een grote omweg weer naar huis te rijden. Je komt dan zowel op echt drukke wegen als ook op smalle bergwegen.

Op heel veel plaatsen was de weg nog eens extra smal omdat er vorig jaar tijdens een noodweer in dit gebied heel veel wegen gedeeltelijk waren weggespoeld. Men maakt dan een noodreparatie waarbij er dan één weghelft, of minder overblijft, asfalt is er dan ook niet meer en bij elke regenbui wordt het alleen maar weer erger. Stoppen op deze wegen om een foto te maken is dan ook niet mogelijk. Waar dit wel kon hebben we even gestopt en zo zie je leuke bloemen (of onkruid) uit de stenen langs de weg groeien.

 

Zo ziet het uit tot half op de weg, dit is dus de grond die naar beneden gekomen is, nu nog met een kleurtje

 

Welkom in Torvizcon, we stellen uw bezoek zeer op prijs, en ook hier weer met een tappunt voor drinkwater, dit tegeltableau stamt uit 1988 bij een feestelijke gelegenheid.

 

Iedereen probeert op zijn manier bloemen te houden en dat zorgt voor veel werk want ze moeten echt elke dag verzorgd worden anders is het snel afgelopen.

 

 

Zomaar nog twee uitzichten zoals we die tegenkomen als je hoog bent want dan kijk je op de lagere bergen neer en die wolken hangen boven in de Siërra Nevada.

HOME

TERUG NAAR WAT WIJ ZOAL DOEN EN FOTO'S