1 oktober

Vanmorgen weer gezorgd dat we op tijd onderweg waren en wel naar Antequera, een heel oude stad met erg veel monumenten maar helaas zijn die niet met de scootmobiel te bereiken. Alles is gemaakt of behouden in de originele staat, dat wil dus zeggen allemaal keitjes die kleiner zijn als de kinderkopjes in Nederland maar waar mogelijk wel nog ongelijker als oppervlak. Wel het winkelcentrum was prachtig glad maar daar waren we niet voor gekomen, dan kunnen we beter naar Malaga gaan.

Boven op deze poort hebben we lang geleden gestaan toen deze nog niet zo makkelijk toegankelijk was als nu, overigens zie je door de poort al drie van de twintig kerken die er in Antequera zijn, maar allemaal niet te bereiken omdat sommige straatjes die er heen gaan zelfs voor de scootmobiel van Tonny te steil en vol met ongelijke stenen liggen. De toeristen laten zich met speciale busjes overal heen brengen, deze busjes hebben veel ontheffingen voor straten waar we gewoon niet mogen komen. 

Omdat we erg leuke herinneringen hebben aan het 'Alcazar' in Antequera hebben we diverse pogingen ondernomen om daar te komen met de auto, ja begin d'r maar aan. Steeds waren we er bijna maar stuiten dan weer op eenrichtingsverkeer totdat een oudere heer me helemaal begreep en me de tip gaf die ons hielp, eerst een stuk naar onderen en tussen de 'Tabacos' en de 'Verduleria' (groentewinkel) moest een weggetje omhoog zijn, inderdaad een weggetje. Als je het niet zou weten was het absoluut onvindbaar maar toen we boven aan kwamen bleek het inderdaad zo te zijn al had iedereen die daar werkte natuurlijk zijn auto er geparkeerd. Omdat de toegankelijkheid van het 'Alcazar' absoluut ontoegankelijk was moest Ton in de auto blijven die we dus maar dubbel parkeerden. Wel spraken we af dat als iemand er uit moest ze heftig zou toeteren. En zo ging ik dus naar boven om een paar mooie foto's te maken maar toen gebeurde het bijna onmogelijke, mijn best kostbare reislens, de 18 - 270 mm, begaf het en dus moest ik weer naar onderen waar toevallig wel net een parkeerplaats was vrijgekomen. Jullie begrijpen dat ik danig uit mijn huisje was en alleen nog een 100 mm. makrolens bij me had. Ik was zelfs zodanig van slag dat ik vergeten was dat Ton ook een prachtige camera bij zich had.

Gelukkig genoeg had ik net wel nog de meest belangrijke foto gemaakt waarvoor we gekomen waren en was de tuin van het 'Alcazaba' net helemaal onderste boven gehaald en dus minder interessant geworden.
Op de foto zie je een grote rots die als contouren een liggend gezicht van een vrouw heeft. De rots heet "PeŮa de los Enamorados" (rots van de twee gelieven) en de legende verhaalt van Tagzona, de dochter van de Moorse bestuurder, die hopeloos verliefd was geworden op Tello, een jonge Christelijke gevangene in de buurt van Antequera. Ze besloten te vluchten, maar werden ontdekt door de lijfwacht van Tagzona's vader, die hen opjoeg tot op de top van een rots even buiten de stad. Zonder enige hoop op ontsnapping en terwijl de pijlen van Moorse boogschutters hun om de oren vlogen, sprongen de beide gelieven hand in hand in de diepte onder hen en bezegelden daarmee hun liefde voor elkaar tot in alle eeuwigheid, waarna de rots deze vorm aannam.

Dus gingen we nu onder een prachtige strakblauwe lucht naar het gebergte 'El Torcal' een soort maanlandschap waar we ooit samen een dagwandeling hebben gemaakt compleet met picknick. Er is wel nog een wandeling uitgezet van 3 km. die imposant genoeg is om te lopen. Toen we boven in het natuurgebied waren aangekomen bleken er enkele bussen te zijn en zo goed als alle parkeerplaatsen bezet behalve enkelen die wel erg ver van het bezoekerscentrum verwijderd waren. Gelukkig had men hier ook aan de minder mobiele mens gedacht en waren er wel drie parkeerplaatsen direct naast het mooie schuine pad naar het centrum. Hier hebben we eerst een mooie film bekeken over het ontstaan van het landschap en het belang ervan voor de natuur en mens omdat er ook nog eens drie grote bronnen zijn die voor veel water zorgen. Na een sanitair bezoek in het centrum zijn we weer naar de auto gegaan waar Ton zou blijven tot ik terug zou zijn van de rondwandeling. We hebben altijd gekoelde frisdrank en water bij ons en vandaag ook nog een bak druiven dus van honger en dorst zouden we beiden beslist niet omkomen. Ondertussen was de ergste schrik over het niet meer kunnen gebruiken van de Nikon voorbij en heb ik de camera van Ton meegenomen. Een Panasonic met ook nog altijd een mooie 10 megapixel en 12 keer zoomlens er op.

Nauwelijks 50 meter gelopen en al meteen een mooie bloem gevonden tussen al het verder verdorde gras langs het pad waar verder geen bloemen zijn maar wel uitgebloeide distels staan.

Het park is 12 ha. groot en heeft enkele van de meest opmerkelijke landschappen van Spanje. Erosie door wind en regen hebben hier gezorgd dat er allerlei kloven, obelisken en andere vreemde kalksteenformaties zijn ontstaan. De flora van hier moet beslist de moeite waard zijn, maar helaas alleen in het voorjaar te zien.

Dit zijn maar enkele van de grote hoeveelheid verschillende foto's die ik er gemaakt heb. Verder zijn er natuurlijk de prachtige uitzichten, die hier in dit gebied weer helemaal anders zijn als dat wat we tot nog toe gezien hebben.

Het is op deze gecomprimeerde foto's niet erg duidelijk te zien maar het lijkt soms wel op het Mergelland bij ons als de boeren net alles van het land hebben. Er ontstaan dan diverse kleuren van de ondergrond en als dan ook nog eens hier en daar geploegd is ziet het daar weer bruin en datzelfde zie je in deze omgeving. Toen ik weer terug was en alle klitten die ondertussen op mijn kleren waren blijven zitten weggehaald had zijn we nog even in de auto blijven zitten omdat Ton naar een boek aan het luisteren was op haar MP4 speler en het hoofdstuk nog niet helemaal uit was. Op die manier was ik dus ook al uitgerust en konden we verder gaan. We wilden via kleine wegen weer richting huis gaan en hadden daarvoor al het een en ander uitgezocht. Op deze rit vonden we midden in de siŽstatijd een barrestaurant langs de weg waar genoeg auto's stonden om ons ervan te overtuigen dat het goed moest zijn, en dat bleek inderdaad het geval. De menukeuze is geweldig, de eerste vraag is "wat drinkt u", en dan gaat men dit halen. Teruggekomen komt de vraag "wilt u eten" en op ons positieve antwoord dan meteen de vraag "vis of vlees" en als je daar dan een keuze uit hebt gemaakt krijg je meteen van datgene wat je gekozen hebt weer twee mogelijkheden en dat natuurlijk in combinatie met het voorgerecht. Gelukkig zie je om je heen al op andere tafels de verschillende gerechten voorbij komen zodat je toch al een beetje idee hebt hoeveel het is en je later niet de helft moet laten staan. Wel werd het nog even problematisch toen de waard ons wel gevraagd had welk nagerecht we wilden hebben maar het niet bracht. En dat kwam weer omdat twee politie's (hier zijn ze ALTIJD met z'n tweeŽn) binnen kwamen om hun koffie te drinken en een sigaretje te roken. Die moesten waarschijnlijk speciaal behandeld worden, toen hij na een tijdje weer bij zijn klanten kwam en hij ons zag zitten zonder iets te eten op tafel schrok hij en gebaarde op afstand dat hij ons vergeten was. Gelukkig was dit euvel snel verholpen en konden wij gaan genieten van iets lekkers.
Op de verdere weg naar huis zagen we nog veel mooie vergezichten omdat het ook vandaag weer bijzonder helder was en op deze manier leg je toch veel kilometers af zonder dat het saai wordt want de afstanden zijn naar Nederlandse maatstaven toch wel groot. Toch waren we rond zeven uur al thuis en konden we nog even met mijn broer bellen die a.s. woensdag wordt geopereerd.

Langzaam aan komt nu de laatste week in zicht en we wilden nog zoveel doen, gelukkig hebben we keuzes genoeg om de mooiste dingen er uit te pikken en jullie er ook van te verhalen.

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht