10 september

Omdat we in de vooravond ergens op bezoek zouden gaan wilden we vandaag niet te ver van huis rijden en besloten om naar AlmuŮecar te gaan, een plaatsje hier ruim dertig km. vandaan en dus relatief dichtbij. We hadden pech want op het grote parkeerterrein was nu de markt aan de gang. We besloten, nadat we al enkele speciale parkeerplaatsen hadden gezien die nu dus ook bezet waren, om maar door te rijden en zochten door de drukke stad heen een weg naar de zee om vandaar weg te kunnen. Bij de zee aangekomen bleken we, zeker achteraf, heel veel geluk te hebben. We reden zomaar een zone in langs de zee die speciaal voor gehandicapten was aangelegd, dus een aantal parkeerplaatsen, speciale opritten naar de boulevard, toiletten op de rand van het strand enz. enz. Zo waren dus, langs de boulevard, per ongeluk bijna hartje centrum aangeland. Dus de scootmobiel uitgeladen en het stadje ingereden waar de centrale overdekte gemeentelijke marktplaats vandaag open was. We waren er al eens geweest maar konden de verleiding niet weerstaan om de drukte binnen nog eens te bekijken. Hier dus enkele foto's die een beetje het idee geven hoe het uitziet, alles wordt er verkocht, vis, vlees, groeten en fruit.

Hier rechts zijn dus inktvissen waarvan men enkele tentakels over de rand laat hangen.  

 

 

 

Daarna zijn we de weg verder door het stadje gevolgd om via een omweg weer op de boulevard te komen die we dus ook nog eens helemaal gelopen hebben. Werkelijk prachtig wat men hier in twee lagen heeft aangelegd, ja je leest het goed, in twee lagen. Bij het einde van de boulevard heeft men een weg schuin omlaag aangelegd waardoor de twee stukken een verbinding met elkaar hebben.

 

Niet ver van de plaats waar we de auto geparkeerd hadden zagen we een autootje staan waarbij iemand met messen in de weer was, het bleek de scharenslijper (messenslijper) te zijn. Hij had achter in de auto een kleine stellage gebouwd waar het draaiend slijpgereedschap in stond. Ik knoopte een praatje met hem aan en kreeg uitvoerig uitleg hoe hij alles deed en mocht een foto van hem maken, leuke mensen die Spanjaarden. 

 

Om te eten zijn we naar Torre del Mar gereden om dan ook daar nog een stukje op de boulevard te kunnen lopen. In de siŽsta zijn alle terrassen snel vol en we hadden geluk dat we net in het begin van de siŽsta op een mooi terras waren zodat de scootmobiel makkelijk een plaatsje kon krijgen bij onze tafel.

Bij onze wandeling over de boulevard van Torre del Mar zagen we weer dat bij bijna alle restaurantjes de sardines aan het spit dicht bij het smeulende houtvuur werden gegrild. De geur hiervan is over grote afstanden te ruiken waardoor je er wel zin in zou krijgen. Dit ziet men alleen maar langs de stranden, en toch hebben wij ze nog nooit gegeten maar doen dit in deze vakantie vermoedelijk wel eens.

Ook langs de boulevard zijn prachtig aangelegde plantsoenen die ook heel goed worden onderhouden. Het gras moet hier van een zeer aparte kwaliteit zijn want de sproei-installaties staan aan terwijl de zon er op staat te branden, en dat hoeven we thuis niet te proberen want dan is het gras verbrand, nou kan dat bij ons so wie so niet want we hebben geen gras.

En 's avonds iets erg leuks, we gingen op bezoek bij Pablo en Monica om de twee maanden oude tweeling, Olivia en Adriana, te bekijken en een presentje voor hun af te geven. Een goede zangersvriend van me had daarom gevraagd omdat Pablo een tijd lang bij hun in huis gewoond had en ook Monica in die tijd een paar keer bij hun op bezoek was geweest.

Rincon de la Victoria, waar we moesten zijn, is een stadje dat grotendeels tegen een helling is gebouwd. De huizen zijn door een architectkunstenaar zodanig gebouwd dat er niet alleen horizontale straten zijn maar ook verticale straten al bestaan die uitsluitend uit trappen die op hun beurt weer twee horizontale straatniveaus verbinden. Langs zo'n verticale straat wonen Pablo en Monica, eerst ben ik samen met Pablo gaan uitzoeken wat de makkelijkste weg voor Tonny zou zijn en dat bleek van boven naar onderen. Jammer genoeg heb ik van deze huizen geen foto kunnen maken want toen we naar huis gingen was het al donker.

We werden allerhartelijkst ontvangen terwijl de verzorging van de tweeling gewoon doorging want er was steeds werk aan de winkel. Zowel wij als hun hebben erg veel verteld en dat is natuurlijk erg leuk en interessant omdat je dan, al denken we er wel al wat van te weten, de Spaanse cultuur en leefwijze op die manier steeds beter gaat begrijpen. Ik zal toch een enkele foto van de kinderen toevoegen. en zo is alweer een dag om.

 
 

 

 

 

 

 

 

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht