14 september

We hebben goed geslapen mede door de airco want buiten bleef het 's nachts ook boven de 25 graden. Na een buitengewoon ontbijtbuffet met heerlijke koffie zijn we op weg gegaan. Ik had na het ontbijt nog even alles gecheckt om het juiste adres en de toegangstijden te krijgen van de hoge school voor paardendressuur, waarschijnlijk heeft de dame me toch niet goed begrepen want toen we er tegen twaalf uur waren was de poort potdicht en bleek het alleen maar op zondag open te zijn. In de brochures is dit ook niet duidelijk beschreven want er staan ook tijden bij voor maandag tot zaterdag. Erg jammer want dit was een van de doelen waarvoor we naar Jerez waren gekomen. We merkten dit pas nadat we ons bezoek aan het Alcazar hadden afgesloten.

Maar goed, we zijn vanuit het hotel linea recta naar het Alcazar gegaan met een parkeergarage ernaast, dat hadden we al uitgezocht. De poort was nog dicht maar een deur in de poort stond op een kier, dus gewoon naar binnen gegaan want de deur kon best door de wind een beetje open zijn gegaan. Aangezien ik niemand zag en toch graag de poort open zag zodat Ton ook naar binnen kon ben ik het gebouw maar ingegaan en vond een mevrouw achter een halfdichte deur die de kaartjes verkocht. Ofschoon ze een beetje verrast was vroeg ze "één ticket?", ik vertelde haar dat Ton nog buiten stond met haar 'scootmobile'. Op slag veranderde haar toon, meneer we zijn nog niet open, nog één minuutje  por favor. Er werd gebeld dat de grote poort helemaal open gemaakt moest worden, hier hebben ze voor alles een apart mannetje en toch is de werkeloosheid 20%. Maar ja de entreeprijs maakte weer een hoop goed slechts € 1,80 omdat ik én gepensioneerd ben én ook nog eens begeleider van een gehandicapte die so wie so gratis naar binnen kan. Och onze Johan vertelde het al eerder, "elk nadeel hep zijn foordeel" nietwaar.

 

 

 

 

 

 

In verschillende grote steden is een Alcazar omdat dit behoorde bij een kasteel (burcht). Je kunt er doorheen wandelen, de planten en fonteinen bekijken en ook de oorspronkelijke baden, de 'termen' net als in Heerlen.

 

Links de termen en rechts het schoepenrad.

Op het laagste punt waren de bronnen van het water dat men gebruikte nadat het eerst verwarmd was. Om ook op de hogere etages water te hebben gebruikte men een ingenieus schoepenrad van kruiken, dat men helemaal heeft nagebouwd en op de juiste plaats in het gebouw gezet.

 

 

 

 

Erg goed was natuurlijk dat men plankiers had aangelegd over alle bouwwerken heen, zie de foto, en Ton dus ook moeiteloos omhoog kon. Natuurlijk waren er ook enkele torens waarin men meer omhoog kon via trappen om van een nog mooier uitzicht te genieten. (zie de kopfoto van deze pagina.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het kasteel zelf waren ook veel heel mooie dingen te zien zoals een prachtig bewerkte deur, helemaal vol met afbeeldingen van de edelmannen.

 

Na de mislukte poging om in de dressuurschool te komen besloten we om via heel mooie bergwegen richting Grazalema en vandaar uit via Ronda naar huis te gaan, toch nog altijd een dikke tweehonderd kilometer door de bergen en daarna nog 100 km autoweg.
Op weg naar Grazalema werden we getrakteerd op de mooiste vergezichten, we zaten dan ook al heel ruim boven de kilometer.
In Grazalema aangekomen konden we onze auto ondanks de grote drukte gelukkig toch weer makkelijk parkeren en de scootmobiel uitladen. Ondertussen was het al een stukje in de siësta en hadden we wel trek gekregen in wat lekkers, we kwamen bij het plaatselijk dorpsplein dat met diverse zitjes in de schaduw door de diverse bareigenaren was ingericht om te zitten.

We vonden een mooi plekje in de schaduw dus en konden even later onze bestelling al doorgeven. Na wat uitgerust te zijn gingen we het dorpje in dat, en dat wisten wij, toch wel erg klein was.

 

 

 

 

 

 

In het dorp werkt men graag met tegeltableaus over diverse onderwerpen en ik heb er een aantal gefotografeerd. Als je zo door het dorp loopt merk je al vlug dat het merendeel van de bezoekers niet verder komt dan het al eerder aangegeven dorpsplein en het ernaast gelegen souvenirwinkeltje om een kaart te kopen. Je ziet bijna niemand meer, op de bewoners na dan. Zo kwamen we bij een prachtig uitzichtpunt waar alleen een paar oudere mannen met elkaar stonden te praten.

 

Ook bleek daar een 'Tourist Informatie' te zijn en dus ging ik even binnen kijken. Hier bleek men ernstig bezig te zijn met de laatste voorbereidingen voor een meerdaags feest begin oktober. Er was al een expositiezaal ingericht en op een andere plaats lagen een aantal kalebassen met enorme omtrek, de inwoners hadden, ook voor dit feest, een wedstrijd georganiseerd wie de grootste (of zwaarste) kalebas had gekweekt. In eerste instantie was Ton niet mee naar binnen gegaan omdat het toch wel een beetje smal leek. Toen ik buiten kwam vroeg ze me of ik wilde vragen of de toilet toegankelijk was want ze had buiten op een, ook alweer tegeltableau, gezien dat er een toilet was. ik dus weer naar binnen en uitgelegd wat de bedoeling was en of dat mogelijk was omdat Ton niet zomaar even naar binnen kon lopen. Men was uiterst hulpvaardig en men had een echt heel ruim toilet, de in de deuropening staande reclamestandaards werden weggezet, en de weg naar binnen was vrij. Omdat we nu toch samen binnen waren werden we uitgenodigd om ook in de zaal van alle zelfgemaakte producten uit Grazalema te komen kijken. Ja eigenlijk een soort souvenirwinkel al waren de prijzen exorbitant hoog maar het was soms echt prachtige kunst zowel van leer als keramiek. We besloten uiteindelijk om maar een paar kaarten te kopen om te verzenden waarna we weer naar de auto zijn gegaan.

De terugweg was een bijna helemaal door het groen, zeker in het begin want het 'natuurgebied Grazalema' is bekend om het meest regenachtige gebied van Spanje te zijn al hebben wij dit nu niet meegemaakt. Tot Ronda reden we door de bergen en dan niets anders dan bochten omhoog of soms naar het dal in weer omlaag. in het begin waren de bergwegen erg smal en moest je als er een sporadische tegenligger kwam echt langzaam rijden en allebei goed uitkijken dat de spiegels elkaar niet raakten. Daarna kwamen we op goed begaanbare wegen al bleven de bochten natuurlijk aanwezig en hoe graag ik ook door de bergen rijdt, soms kan ook dat weer wat teveel van het goede zijn. Toen we eindelijk op de (betaalde) autoweg waren ging alles natuurlijk veel makkelijker ook al begon het al donker te worden maar dat was nu van ondergeschikt belang want wij wonen nu maar een klein stukje van de autoweg.
Thuis aangekomen hebben we de auto buiten laten staan en heb ik alleen even de koffer en computer naar binnen gebracht waarna we een leuk restaurantje hebben gezocht om aan de zee het avondeten te hebben.

 

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht