17 september

We zijn vanmorgen al vroeg naar Torrox costa gereden om een verjaardagskaart voor een lieve vrouw te gaan kopen en te posten nog voor één uur omdat dan de bus geleegd wordt. Het zag vanmorgen al direct erg dreigend uit en af en toe enkel flinke druppels uit de lucht. Ik werd er al snel mee geconfronteerd want toen het even droog was en ik de afvalzak wilde wegbrengen naar de container kwam ik weer drijfnat binnen. Maar goed, het werd weer droog en we gingen naar de boulevard, de scootmobiel uitgeladen en gaan rijden tot we een winkel vonden met mooie kaarten. Daarna op een terras gaan zitten om de kaart te schrijven en meteen een kopje koffie te drinken en daarna weer richting auto en brievenbus. We waren nog geen honderd meter onderweg of er barste weer een bui los om u tegen te zeggen en er zat niets anders op dan te schuilen onder de luifel van een restaurant. Het was nog een beetje regelen eer Ton met de scootmobiel ook droog stond, ik was al begonnen met stoelen te verschuiven toen de ober aan kwam rennen om de stoelen op te stapelen en de tafels naar de kant te schuiven. Snel begon ik hem maar te helpen wat hij in ieder geval erg op prijs stelde want hij organiseerde het zo dat we zelfs meer plaats kregen. Na 10 minuutjes was het weer over en konden we verder zodat ik vijf minuten voor de lichtingstijd de envelop in de bus kon doen. Even eerder had ik bij de Turist Information een mooie landkaart gekregen met uitgestippelde routes en omdat er boven de bergen mooie wolken hingen kozen we een route uit die kant op.

We kwamen door allerlei leuke kleine dorpjes en het leuk om te zien hoe men je welkom heet. Steeds met prachtige tegeltableaus, zelfs de straatnaambordjes worden vaak zo mooi uitgevoerd.

Het was een mooie rit afgewisseld met flinke regen en dan weer prachtige zonnige perioden die de het berglandschap een mooi aanzicht gaven.

Maar even snel kwam je op een andere berg en waren de luchten onheilspellend.

Je ziet soms zo veel aparts dat je het vaak niet kunt bevatten, zoals dit dorp, gewoon aan de afgrond gebouwd.

De aubergines (berenjanes) zijn zo goed als rijp aan deze boom, gebakken in olie en met wat honing, een ware traktatie. De druiven die te drogen liggen krijgen bij kans op regen meteen een echt dakje over zich heen. Vorig jaar mocht ik hier enkel mooie foto's maken van de het echtpaar dat hier woonde, maar onherkenbaar. Omdat we wisten dat we zeker hier nog eens terug zouden komen hadden we de foto's steeds in de auto liggen. Plotseling zagen we allebei in het voorbijrijden dat we hier vorig jaar waren geweest. Van het huis waren de ramen geblindeerd en de poort was dicht, jammer dus. Toch maar de auto op de inrit gezet zodat ik een duidelijke foto kon maken van de tentdakjes over de te drogen liggende druiven. Wat schetst onze verbazing dat even later een auto achter die van ons kwam staan, ik ging er meteen naar toe om me te verontschuldigen maar de mevrouw kon me meteen terug en toen ik vertelde dat ik foto's bij me had was het zeker goed. Ton had ondertussen uit een stapeltje de twee foto's gezocht die we van hun bij ons hadden. Gezien hun privacy ook nu geen foto's gemaakt maar die van vorig jaar staan hier onder.

 

Men probeert bij de huizen aan de straatkant vaak leuke kleuren aan planten te zetten.

Op weg naar de kust werd de lucht steeds lichter en kwam de zon steeds beter door de wolken en hier thuis aangekomen was het weer ouderwets warm!

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht