23 september

Vanmorgen dus een beetje op tijd vertrokken naar de Cota Doņana, toch een rit van ongeveer 300 km. We hadden een paar dagen geleden een boottocht over de rivier die door de Cota Doņana slingert geboekt via de telefoon. Toen we in Sanlucar de Barrameda aankwamen natuurlijk eerst naar het hotel gegaan. Dit lag midden in een voetgangersgebied, dus de auto aan het begin van het voetgangersgebied geparkeerd en te voet verder gelopen naar het hotel. Heel vriendelijke mensen, maar dat hadden we uit het mailverkeer al gemerkt. Gezien onze ontheffing mochten we gewoon door het voetgangersdomein rijden, heeft iemand van jullie dat al eens in Spanje gedaan? Verstand op nul en gewoon heel langzaam doorrijden tot je er bent, niemand kijkt boos maar nog erger, men kijkt gewoon niet eens. Ton is met de rolstoel naar binnen gegaan en de koffer natuurlijk ook, binnen is ze blijven wachten want ik moest de auto naar de ondergrondse garage van het hotel brengen. Een behulpzame baliemedewerker had mij op de kaart uitgelegd hoe ik er moest komen, het is maar 200 meter. Men kon het echter niet eens worden of ik in het voetgangersgebied de tweede of derde straat links in moest, de oplossing was geweldig, hij reed met me mee en die weg moest
ik natuurlijk goed onthouden. Alleen maar van die straatjes waar precies anderhalve auto in past en dan maar doorrijden, gelukkig ging alles goed. Op de terugweg kreeg ik een geweldig compliment van de baliemedewerker, meneer u hoeft hier nooit bang te zijn want u rijd perfect door deze straatjes, leuk toch.

Nadat we ons verfrist hadden en wat gedronken in het hotel ben ik de auto weer gaan halen en zijn we naar de kust gereden waar we ons moesten melden bij de 'Fabrica de Hielo', een voormalige ijsfabriek uit 1951. Hier lagen onze kaartjes klaar en moesten alleen nog enkele formaliteiten vervuld worden. Ze hadden mijn identiteitkaart nodig en vroegen voor een telefoonnummer van familie om in geval van een calamiteit te kunnen bereiken, even lachen dus.
Omdat we nog tijd genoeg hadden, de boot vertrok pas om vijf uur, zijn we gaan eten. Hier waren uitsluitend visrestaurants waar alle vis per Kg. geprijsd was, ook even lachen dus. Men kwam alles wat iedereen besteld had eerst aan de tafel laten zien, men had dan van een bepaalde vis twee of drie op een grote schaal liggen en dan kon men zeggen welke maat men wilde hebben. Voor ons was dat niet zo omdat we geen echte kenners zijn, wij bestelden behalve het voorgerecht als vis, boquarones, dat is de bijvangst die de vissers meebrengen. Vaak is dat ansjovis maar wat wij kregen niet, deze vis wordt dan gefrituurd en is heerlijk.

Toen we weer buiten waren hebben we nog een klein stukje gewandeld voor we de steiger op gingen, een redelijk te doen eerste stuk maar bij de boot waren bijna onmogelijke op- en afstapjes waarbij we wel hulp kregen. Er werd veel verteld in het Spaans en Engels, maar dat soort Engels verstond de mevrouw die het vertelde waarschijnlijk alleen maar zelf, voor ons en enkele andere Engelstaligen was het een soort acabadabra van klanken die voor Engels moesten doorgaan. 

We waren gekomen om vogels te zien en zeker een aantal grote roofvogels die hier zouden huizen. Het is om kort te zijn heel erg tegengevallen want het was uiteindelijk een ooievaar en wat flamingo's en nadat we aan land waren gegaan om naar een uitkijkpost te lopen over een heel lang plankier zagen we nog twee herten die gezien het donker aan het worden was bijna niet te fotograferen waren.

Bij de eerste 'stop' van de boot was Ton mee van boord gegaan maar dat gaf zoveel problemen ondanks dat er een aantal mensen steeds erg behulpzaam waren dat ze de tweede stop heeft overgeslagen. Het was dus vandaag niet bepaald een succes maar dat hoort bij de risico's die we nemen ondanks dat ik ook over dit tripje uitgebreid heb gebeld en gemaild over hoe het te doen was met een rolstoel maar daar heeft men in Spanje toch een ander idee over als in Nederland.
Na afloop waren we wel heel erg snel bij de auto want die hadden we voor de deur van de voormalige ijsfabriek kunnen parkeren. Dat parkeren was hier voor anderen een gigantisch probleem want er was een chronisch tekort aan parkeerplaatsen en toen wij op de gereserveerde plaats parkeerden kwam dan ook direct iemand controleren of we een ontheffing hadden.

We waren weer erg vlug bij het hotel waar ik Ton weer heb afgezet voor de auto weer naar de garage ging. Toen ik terugkwam zijn we direct naar het voetgangersdomein ingelopen waar het een drukte van belang was. Het was half tien en de avond was dus nog maar net begonnen. Wij vonden een plekje op een terras waar het heel erg druk was, en dus goed. Dat bleek inderdaad het geval te zijn, het was een tapas-bar waar je zelf binnen moest bestellen en dan meenemen naar je tafel. De obers die buiten stonden waren er alleen maar om de tafels weer leeg te ruimen en schoon te maken voor de volgende bezoekers.

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht