24 september

We reden vanmorgen redelijk op tijd weg uit het hotel in Sanlucar de Barrameda richting Sevilla. Bijna de hele weg was autoweg en die was niet eens zo druk, gelukkig maar want het is toch nog altijd ruim 100 Km.
Ons hoofddoel was de 'Casa de Pilatos' in Sevilla. Vorig jaar is dit misgelopen omdat de omgeving helemaal open lag en met de scootmobiel niet was te bereiken.
Dit is een paleis dat in opdracht van de Markies van Tarifa (Cadiz) werd gebouwd in de 15e eeuw. Het idee had hij opgedaan tijdens zijn huwelijksreis naar Jeruzalem en al snel ging het gerucht door Sevilla dat het een kopie zou zijn van het huis van Pontius Pilatus. Vanaf dat moment noemde men het 'Caza de Pilatos', het huis van Pilatus.
Onderweg naar Sevilla opperde Ton dat het misschien geen gek idee zou zijn om eerst eens met de auto te zoeken. Nu horen we u al zeggen "Jullie hebben toch een navigator", juist en mocht iemand het eens zo willen proberen wensen we jullie heel veel succes. Natuurlijk hadden we dit gedaan maar probeer dan maar eens alles te volgen als je dan weer voor een opgebroken straat en even verder weer voor een andere wegomlegging staat, en dan wil het ook nog eens gebeuren dat je voor bij een rotonde precies verkeerd staat voorgesorteerd. Toch hebben we volgehouden en steeds een weg bedacht die dan wel weer achter de afzetting zou doorgaan. En ja hoor, op een bepaald moment verkondigde onze 'Annabel' dat we er na 90 meter zouden zijn, warempel het was waar.

Nu hebben we het nog niet gehad over het aan een stuk doorrazende verkeer en we reden ook nog eens op een smalle eenrichtingsweg. Op dat moment heb ik geen seconde getwijfeld en gewoon de auto op het plein voor het paleis via een behoorlijk hoge stoeprand neergezet. Uiteindelijk hebben we een Europese ontheffing voor parkeren op rare plaatsen en die moest nu maar eens werken dacht ik.

Omdat alles wat voor Ton bereikbaar zou zijn gelijkvloers was hebben we de rolstoel genomen  voor het gemak, we stonden uiteindelijk voor de deur. We kregen bij de entree ieder een apparaat waarmee we uitleg kregen door een soort telefoon door bepaalde nummers in te toetsen, zoals in bijna alle musea.
Wel kregen we de mededeling dat over twee minuten een rondleiding van een half uur zou beginnen op de verdiepingsvloer dus niet geschikt voor Ton. We spraken af dat ik die rondleiding zou meelopen en Ton ondertussen op de begane grond, met vlakke betegelde vloeren, al het een en ander zou beluisteren over wat er daar allemaal te zien was.

We kregen erg veel fresco's te zien en oude schilderijen, meubels en porselein. Ook jaartallen tot het mij duizelde, en niet alleen voor mij.

Het hele gebouw is uitgevoerd in twee bouwstijlen, enerzijds de Christelijke en anderzijds de mudéjar-stijl.
Met de mudéjar worden de Moren bedoeld die, na de nederlaag tegen de katholieken (in 1248), in Sevilla bleven wonen. In het Casa Pilatos, dat twee verdiepingen telt, vind je dus een mix terug van twee bouwstijlen. Je ziet er een mooie binnenplaats met diverse fonteinen en Romeinse borstbeelden en natuurlijk nog een mooie versierde tuin.
De rondleiding was wel interessant al had ik, en nog twee andere mannen, al snel ruzie met de gids. "No fotografia por favor".
Al snel hadden we een plan gesmeed, een Zweed, een Amerikaan en een Nederlandse man (ik dus), de vrouwelijke gids kon onmogelijk bij ons alle drie tegelijk zijn en zo verdeelden we ons steeds om toch hier en daar een foto te kunnen maken tot grote hilariteit onder de andere gasten. Er kwam zelfs een moment dat ze ons alle drie naast zich wilde hebben wat natuurlijk niet opging.

Toen we later in de tuin waren kwamen we de twee anderen mannen tegen die Ton nog een hand kwamen geven en nog eens vertelde hoe stout we eigenlijk waren geweest, werkelijk, we hebben ons in de tuin nog eens staan bescheuren van het lachen over zoiets grappigs.

 

Maar er was meer in de tuin, er stond een deur half open van een soort werkplaats dachten wij. Toen ik eens poolshoogte ging nemen zag ik een man die, zo dacht ik, bezig was met houtsnijwerk. Nee dat niet, al had het er wel wat mee te maken bleek later, ik ging naar binnen en vroeg of ik er even bij mocht zijn en eventueel een foto te maken. Er stonden een heel aantal gebeeldhouwde houten panelen uit (op de foto staand naast hem) zo vertelde hij, de kerk van Ubeda. De panelen waren uit de 16e eeuw en men wilde de originelen gaan conserveren en op een andere  plaats bewaren. Hij was bezig met van deze panelen een kopie in was of klei te maken, ik heb dit vergeten te vragen maar vermoed van klei, om later dus een of meerdere kopieën hiervan te kunnen maken. Ik mocht foto's maken nadat ik had uitgelegd dat ik gids was in de 'Kluis' en daar ook net een restauratie was geweest van muurschilderingen. Natuurlijk heb ik hem het adres van de website opgeschreven en gezegd dat er in ieder geval genoeg foto's opstonden. Zo zie je maar, laat nooit een deur op een kier staan als ik in de buurt ben.
Overigens, sorry voor de vertekening want ik heb deze, en natuurlijk nog meerdere, moeten maken met de 15 mm lens.
Na enkele uren hadden we het gezien en wilden het hotel en parkeerplaats waar we vorig jaar waren, gaan zoeken. Maar ook nu, er was nergens een touw aan vast te knopen, onze 'Annabel' probeerde ons overal doorheen te loodsen maar de meeste wegen mochten we niet in wegens eenrichtingsverkeer of afzetting en na ruim een uur dwalen met de auto door zo'n grote stad hebben we de moed opgegeven en zijn naar huis gekomen. Ons hoofddoel was bereikt en had ruimschoots aan onze verwachtingen voldaan. Onderweg meteen met onze vrienden gebeld dat we morgen toch iets eerder bij hun konden zijn dan eerder verwacht en ook dat beloofd weer een heel leuke dag te worden'.

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht