Ton had voor vandaag een mooie rit in elkaar geknutseld via een groot aantal bergwegen die we nog niet eerder bereden hadden. Zo gingen we dus nadat de vloeren nog eens gedweild waren op weg naar Lanjaron, hier waren we al eens eerder geweest maar de weg erheen was een andere.

Lanjaron, spreek uit Lancharon, is een bergdorp dat heel grote bekendheid geniet vanwege zijn water. Zoals je bij ons een Spa blauw besteld zo bestel je hier in Andalusië 'Agua sin gas' en krijgt dan een fles(je) Lanjaron water. Bij het begin van het dorp, van welke kant je ook komt, is een mooi tappunt waar je gratis drinkwater kunt tappen, drie tappen die dag en nacht hun water blijven geven uit de bronnen. Er wordt daar op erg grote schaal gebruik van gemaakt maar juist op het moment dat wij de auto er neerzetten was er niemand waardoor ik een mooi overzicht van de bron kon maken. De omliggende restaurants komen met grote bestelauto's vol met plastic kannen om deze daar te vullen.

We reden vandaar verder via smalle en soms erg smalle bergwegen steeds verder omhoog waar de hoogtemeter soms boven de 1100 mtr. aangaf en we prachtige vergezichten voorgeschoteld kregen. De weersverwachting voor vandaag was een zon met een wolk er voor. De wolken waren er inderdaad, soms wit en soms donker maar de zon bleef flink schijnen.

Ja, als je in de bergen bent waar weinig tot geen verkeer is kom je weer andere dingen tegen zoals deze herder met zijn schapen, deze weg die zelfs goed geasfalteerd was werd op een moment helemaal door de schapen ingenomen waarop de herder ze naar de kant van de weg dreef en een groepje zelfs een stuk schuin naar onder ging. Toen hij zag dat ik de auto helemaal langs de weg had gezet liet hij ze doorlopen en kon ik een paar leuke foto's maken. Hij kwam naar mij toe en begon te vertellen nadat ik hem had verteld dat wij uit 'Holanda' kwamen, dat daar zo'n goeie mensen vandaan kwamen en hij ook familie in België had wonen. Hij vertelde honderduit waarvan ik gezien zijn dialect maar een beetje meekreeg. Maar wat wel niets aan duidelijkheid te wensen overliet was zijn vraag om een Euro voor het eten. Kun je dan nog weigeren, ik in ieder geval niet en heb hem bij gebrek aan een één Euro stuk hem er een van twee gegeven. Zijn dank was groot maar de schapen waren inmiddels uit het zicht waar hij zich geen zorgen over maakte want zijn honden waren goed.

Wij reden weer verder over een steeds smaller wordende weg waarbij ik hoopte dat er geen tegenligger zou komen richting Rubite, een klein dorpje waarvan we op de gedetailleerde kaart gezien hadden dat vandaar een weggetje naar de zee ging en dat uitkwam bij Castell de Ferro, waar wij wilden gaan eten. De weg viel mee maar het uitzicht allerminst want we reden recht op de plastic kassen af die hier in deze omgeving en richting Almeria bijna de hele berghellingen bedekken. als je een idee wilt hebben hoe groot zo'n kassen zijn kijk dan eens op de rechter foto hoe groot het, best royale, huis is dat aan de rechterkant direct onder de kas staat.

We kwamen in Castell de Ferro aan en na het eten hebben we de hele boulevard gewandeld met de rolstoel, er waren maar enkele mensen op het strand die hadden wel een gemakkelijke stoel meegenomen om daar te liggen en te lezen. (Deze Berlingo is niet de onze, wij parkeren niet op het strand).

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht