3 oktober

Op zondag zijn hier in Spanje de wegen relatief rustig en daar hebben we op onze eigen manier van geprofiteerd.
We zijn vanmorgen op weg gegaan naar El Chorro bij de Presa del Chorro (stuwmeer), niet dat we zo nodig bij een stuwmeer moesten zijn maar er is iets heel bijzonders te zien waar Tonny en ik in 1992, vlak voor het helemaal gesloten werd, al zijn geweest.

Om het spectaculaire van dit pad te ervaren moet je echt de filmpjes bekijken waarvan de link onder aan deze pagina staat. (2 filmpjes)

Onderstaand stuk is uit de Wikipedia van internet.

Caminito del Rey

El Caminito del Rey ("Het Koningspad") is een vervallen wandelpad dat loopt van Álora in Málaga (Spanje) naar Campillos door de El Chorro-kloof. De naam wordt vaak afgekort tot El Camino del Rey.

Geschiedenis

In 1901 werd duidelijk dat men een pad nodig zou hebben om spullen tussen de Chorowatervallen en de Gaitanejowatervallen te transporteren. Na vier jaar bouwen werd in 1905 het pad geopend. In 1921 gebruikte Alfons XIII van Spanje het pad om de dam Conde del Guadalhorce te openen, waarna het pad bekend werd onder zijn huidige naam.
In de 20ste eeuw raakte het pad in verval, waardoor veel delen in gevaarlijke staat verkeren. Het pad is 3 kilometer lang, ongeveer een meter breed en bevindt zich 100 meter boven de naastgelegen rivier. Op vrijwel geen enkele plaats bevinden zich leuningen. Op sommige plaatsen bestaat het pad slechts uit een smalle metalen balk. In 1992 werd het pad officieel gesloten, om te voorkomen dat mensen het pad nog steeds betreden is het eerste stuk van het pad gesloopt. Desondanks weten avonturiers de weg naar het pad nog steeds te vinden. Vier mensen overleden in twee ongelukken in 1999 en 2000, in februari 2010 is er een 24 jarige Zwitserse bergbeklimmer overleden na een val. In 2006 sprak de regionale overheid van Andalusië over een restauratieplan. De kosten werden toen geraamd op 7 miljoen euro.

Natuurlijk zijn we eerst onder langs de rivier gereden om het pad vanaf rivierhoogte te bekijken, in één woord indrukwekkend, we hebben de auto een heel eind verder kunnen parkeren waarna ik het hele stuk ben teruggelopen om wat foto's voor jullie (en ons) te maken.

 

Dit zijn een paar foto's om jullie een idee te geven waar de mensen lopen die in de film te zien zijn. Tonny en ik hebben een heel eind van deze route gelopen maar waren verstandig genoeg om op de plaats waar alleen nog maar twee ijzeren balken en geen leuning meer was om te keren. We zijn vanmiddag wel nog tot de slagboom gereden (vanwaar het nog een heel eind lopen is tot bij het begin van het pad) en zagen dat zelfs voor de scootmobiel geen ruimte meer was langs de slagboom omdat er toch nog veel motorrijders langs gingen is het over de hele breedte tussen twee rotsen afgesloten.

Wel zijn we nog naar het uitzichtpunt op het stuwmeer gegaan om daar wat te eten en te drinken. Het was voor Ton een hele moeilijke weg er heen, eerst een eind lopen met de rollator over een zanderig met keien vlak gemaakt stuk omdat ik de auto met geen mogelijkheid dichterbij kon parkeren, en toen erg steil omlaag over grote ongelijke plavuizen. En omdat we eigenlijk ook wel naar de wc moesten bleken dat weer zes trappen omhoog, gelukkig met leuning. Eenmaal binnen in het restaurant was dit ook weer allemaal ongelijk doordat er steeds wel iets was aan- of bijgebouwd. Maar we vonden zo vlak voor de siësta wel nog een mooie plaats omdat de 'eters' nog moesten komen. Het hele restaurant, dat over drie lagen langs de berg verdeeld was, was helemaal opgemaakt met hoeden, koffers, tassen en andere opbergmogelijkheden van riet. Ook veel oude werktuigen van hout en natuurlijk de koppen van wilde zwijnen, berggeiten enz. waren volop aanwezig.

Het uitzicht op het stuwmeer waar zelfs met waterfietsen en roeiboten gevaren mocht worden was erg mooi om te zien.

Toen we weer terugwaren bij de auto zijn we nog een beetje doorgereden om ook een nog hoger gelegen stuwmeer vanaf grote hoogte te bekijken. Om onze route te vervolgen moesten we eerst weer een behoorlijk stuk terugrijden voor we weer op de juiste weg zaten. Het was uiteindelijk een wel erg smalle weg geworden die we aan het rijden waren maar gelukkig geen inhalers of tegenliggers.

We reden door en langs allemaal kleinere olijfboomgaarden, waar we ook nog een man met zijn zoon zagen die de olijven met de hand aan het plukken waren. Natuurlijk loont het voor deze kleinere boeren niet om een pluk- of schudmachine aan te schaffen.

Midden in een dal keken we omhoog tegen een lange rij van windmolens op het hoogste punt van de hele bergketen waarna onze ogen in het dal op iets anders stuitte. In eerste instantie dachten we aan een erg grote plastic kas maar toen ik er een foto van maakte met de lens op maximum tele zagen we pas dat dit een enorme hoeveelheid zonnecellen waren met in het midden een grote stal voor varkens of runderen, die altijd ergens ver weg van de bewoonde wereld staan en herkenbaar zijn aan de voedersilo's die er bij zijn en op de voorgrond nog een kleine boomgaard van olijfbomen.

Toen we zo door deze mooie omgeving reden schoot ons te binnen dat we ook nog een grote tros druiven in de koeling bij ons hadden dus parkeerden we de auto bij zo'n kleine boomgaard met erg oude bomen om ze daar in alle rust op te peuzelen. Aangezien we onze terugreis via een behoorlijke omweg hadden ingepland waren we nog steeds meer dan honderd kilometer van huis. We zijn nog stuk door de bergen blijven rijden totdat we bij een grotere weg kwamen die weer een aansluiting had op de autoweg. We kwamen op een gegeven moment langs Cártama waar we ook eens een vakantie hebben doorgebracht en de enige buitenlanders waren in het, toen nog, kleine dorpje en door de bevolking verwend werden. Er was op een moment geen waterdruk genoeg om ons huisje, en dat van een aantal anderen, van water te voorzien zodat we naar onder in het dorp moesten om in de rij te staan voor het water. Maar dat ging niet door, de verantwoordelijke man voor het water zorgde ervoor dat we meteen aan de beurt waren en als we niet hadden ingegrepen dat was het water ook nog door anderen naar boven gebracht. Ook dachten we er toen goed aan te doen door 's avonds naar het plaatselijke restaurant met bar te gaan om meer Spaans te kunnen spreken maar ook dat ging niet door. De jeugd kwam naar ons toe om met ons het geleerde Engels te kunnen spreken, zo zie je maar hoe het hier in Spanje kan lopen of gaan.

En hier de link naar twee filmpjes over het 'Caminito del Rey'. En klik meteen op groot beeld om niets te missen.

http://www.youtube.com/watch?v=NXrVG7aoizc  Nederlandse cameraman, 8½ minuut en spannend uit 2004.

http://www.youtube.com/watch?v=y1Nd1qtk1Go&feature=related 9½ minuut uit 2010  EN BLOEDSTOLLEND. 

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht