30 september

Donderdag POETSDAG, maar niet echt, de auto had wel een echte grote poetsbeurt nodig want elke keer als ik de rollator, rolstoel of scootmobiel uit de auto had gehaald moest ik oppassen om niet met mijn handen aan de kleren te komen. Hier niet ver vandaan is een benzinestation waar ook een kleine poetsstraat is en een stofzuiger. Die stofzuiger stelde helemaal niets voor en de Spaanse meneer die zijn auto naast de onze had staan stelde voor om maar met de mond te zuigen. Nou ja, uiteindelijk heb ik alle troep er uit gekregen want toen ik eens een foto wilde maken van een tomatenkas stapte ik in de modder en twee dagen later bij het fotograferen van katoenplanten idem dito. Je ziet ik heb er wel wat voor over maar de matten in de auto zien er daarna niet meer uit. Goed dus, getankt, gewassen, gezogen, water bijgevuld en de bandenspanning weer op orde gebracht en zo lijkt de auto weer bijna nieuw.

Toen ik weer thuis kwam waren we even in dubio om wat te gaan doen, het is een rit geworden naar een gebied waar we nog niet geweest waren maar daarvoor moesten we wel weer eerst naar het tuinbouwgebied op de hoogvlakte van de 'Sirra de Loja'. Deze vlakte ligt op ongeveer 800 meter en wij kwamen later uit op ruim 1100 meter. Het was een prachtige rit door heel veel kleine dorpjes waar echte keuterboeren bezig waren naast de grote fabrieken met soms onmetelijke velden met groenten. De tomaten waren daar nog helemaal groen, dus veel later geplant, in dit gebied dus bewust geen kassen.

Nog verder weg begonnen de bergen weer uit te zien als bij ons een bos na boomplantdag, alles in het gelid van links naar rechts en van boven naar onder, alleen maar olijfbomen met hier en daar een grote fabriek ergens er tussen. Maar ook mooie panorama's met hier en daar een klein wit dorpje waren prachtig om te zien omdat het weer ultimo helder was met ook nog eens geen wolkje in de lucht of het moest een verwaaide streep zijn die de vliegtuigen op grote hoogte achterlaten.

We kwamen door een klein dorpje een stukje voor Loja en al was het nog enkele minuten vr de sista toch besloten we al te stoppen en de auto onder het afdak te zetten dat speciaal voor de gasten aan de overkant van de weg was geplaatst. De vrouw die er bediende kwam al direct naar de deur om te zien of dat wel goed ging met de rollator maar toen ze zag dat dit geen problemen opleverde kwam er een brede glimlach op haar gezicht.

 

We zochten een tafeltje uit met strategisch uitzicht op de hele bar. Omdat ik het wel leuk vond uitzien maakte ik er maar meteen een foto van, n van de twee gasten die er al zaten toen we binnenkwamen keek op van de flits en toen in de richting waarheen ik gefotografeerd had. Hij wist natuurlijk niet dat ik met 18 mm. had gewerkt en hij er dus ook op stond en dacht dus dat ik de daar opgehangen hammen had gefotografeerd. Toen ik hem dan ook vroeg of ik dan maar een foto van hem zou maken begon hij te lachen en vertelde dat hij zich nog niet geschoren had, dat klopte en de dagen ervoor ook niet. We hadden nog maar net onze bestelling gedaan of er begonnen steeds meer mensen met auto's en scooters te komen. Ze kwamen binnen dronken een biertje rookten een sigaretje en gingen weer naar buiten, ze kwamen dus duidelijk alleen maar om even wat te drinken.De bar had als naam 'Venta Llano Pia' en bestond sinds 1947, de naam 'Venta' bij een bar heeft een heel oude betekenis. Zo'n bar was steeds gevestigd een heel stuk buiten een stad zodat de mensen die wat op hun kerfstok hadden toch een plek hadden waar ze wat konden eten en drinken zonder direct opgepakt te worden.

Mooi toch, zomaar ergens langs een weg en dan weer kilometers niets.

Zo door de bergen rijdend en af en toe even uitstappend zie je ook nog ander moois, zoals deze bessen en een speciale den.

En vanuit Loja wilden we verder de uitgestippelde route rijden zo'n route gaat langs kleine, vaak smalle tot erg smalle wegen, en de naam proberen we op een gedetailleerde kaart te vinden en geven deze in onze Navigon 'Annabel' dan in. Dus als stomme ossen gewoon doen wat er gezegd wordt en je op het beeldscherm kunt volgen. Zo reden we al een tijdje totdat ik dacht "zijn we er nog niet" en ik keek op het scherm en zag dat het nog 79 km. verder was en dat kon dus niet. We waren echt verdwaald en bleken helemaal uit de koers te zijn geraakt, we waren een heel eind de totaal verkeerde kant opgegaan. Het was inmiddels al na zessen en we zaten ongeveer 125 km. van huis midden in de bergen. We hebben toen maar een weg gezocht naar de meest dichtbije grote weg die ons naar een autoweg zou kunnen brengen. Jammer dat we een groot stuk gemist hebben maar er komt ook nog een volgend jaar.

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht