6 september

Vandaag, onze 42e trouwdag, hebben we uitgezocht om nog eens naar Granada te gaan. Niet dat we daar nog nooit geweest zijn, elke vakantie in AndalusiŽ zijn we er wel geweest, meestal het Generalife omdat het Alhambra zelf niet te doen is met de scootmobiel of rolstoel. Eťn keer zijn we er met de rolstoel geweest. Carlos had twee van z'n sterkste mensen uitgezocht om, waar nodig, Ton met de rolstoel over hindernissen heen te tillen, dat hebben we daarna nooit meer gedaan.
Om er te komen moesten we 104 km. rijden en dat stelt eigenlijk niets voor, maar wel als ik schrijf dat dit alleen en uitsluitend bergop is.
Nu wilden we een kijkje nemen in een klein stukje van Granada maar nog belangrijker, nog eens naar boven te lopen om bij het uitzichtpunt 'Mirador  St. Nicolas' te komen. In 1997 hebben we dat gedaan door het Albacin (de vroegere moslimwijk) omhoog te lopen. Allemaal trappen en dat is dus niet meer te doen, bij de Turist Information gaven ze me op een plattegrond aan hoe dit te lopen was met de ernstige mededeling "mucho bergop". Het was dus de erg smalle weg die alleen door de kleine toeristenbusjes gebruikt mag worden en de bewoners die er wonen, we waren niet de enigen want er gingen nog enkele mensen op deze wijze naar boven. Meestal was de weg zo smal dat de busjes moesten wachten tot Ton een plekje gevonden had om de weg vrij te krijgen. Bij het omhooglopen heb ik enkele keren moeten rusten, stel je de cauberg voor, nog wat steiler en minstens drie keer zo lang.
Maar de uitzichten waren het meer dan waard.

Om het bergop en af even toe te lichten. We hadden om allerlei parkeerperikelen voor te zijn de auto geparkeerd op de parkeerplaats voor gehandicapten bij het Alhambra, volgens Carlos de duurste parkeerplaats ter wereld, maar dat viel wel mee. Vandaar moesten we dus eerst omlaag lopen naar het centrum van Granada om daarna, om het Albacin heen, weer omhoog te gaan.

 

 

 

Boven de poort van de Puerta de Justicia staat een hand afgebeeld die aan wil geven dat men elke dag vijf goede dingen moet doen. 

 

Bij het omlaag lopen vanaf het Alhambra kwamen we eerst langs de 'Puerta de Justicia' (boven) en bijna onder aan de berg door de 'Puerta de las Grenades', (rechts) zo genoemd omdat de architect er een aantal opengewerkte granaatappels in heeft verwerkt.
Even verder was een man in een winkel mooie doosjes aan het maken door ze met kleine gekleurde houten figuurtjes te beplakken, een product dat hier overal als kunst verkocht wordt.
Langs de lange weg omlaag natuurlijk overal het bekende gezicht van souvenirwinkeltjes.

 

 

In het centrum van Granada staat dit prachtige standbeeld van koningin Isabella en Christopher Columbus.

Eind 1400 kreeg Columbus van koningin Isabella de opdracht, geld, drie boten en 90 bemanningsleden om IndiŽ (waarmee in die tijd heel Oost-AziŽ werd bedoeld)  te gaan ontdekken. De Moren waren verdreven en daarmee ook de wetenschap waar ze het goud en de specerijen vandaan hadden gehaald, Columbus dacht dit hier te vinden.

Hoe we omhoog zijn gegaan schreef ik al en nu dus wat foto's vanaf het plein 'Mirador  St. Nicolas', gezien het enorme aantal toeristen dat Granada bezoekt zijn er hier maar weinigen te vinden.

 

Uitzicht op Granada, hier is duidelijk te zien hoe hoog je eigenlijk wel bent op dit punt.

 

De altijd aanwezige hippies en ook op dit memorabele punt samen op de foto met het Alhambra als achtergrond, helemaal achter in de foto zie je de SiŽrra Nevada waar op dit moment vrijwel helemaal geen sneeuw ligt.

 

Weer beneden zijn we gezellig gaan zitten om te eten en te rusten, we moesten uiteindelijk ook nog een keer omhoog naar het Alhambra en ook dat gaat weer behoorlijk steil omhoog. Gelukkig geen enkel probleem voor de scooter van Ton al moesten we hem na deze dag wel gaan opladen waar er normaal zo'n 60 km. mee gereden kan worden op vlakke weg.

Het was een prachtige dag.

Naar de volgende dag

Terug naar het overzicht