De zee is niet te zien, toen we opstonden was alles in een grote dikke nevel gehuld en op het moment dat ik dacht om binnen te ontbijten kwam de zon al door, helaas maar drie kwartier want toen was alles weer potdicht. Bij de weerberichten was al gemeld en op de kaart aangegeven dat hier nevel zou zijn dus vonden we onze toevlucht tot lezen en tennis kijken op de tv.

Er waren maar enkele di-hards op het strand toen we gingen eten, op deze feestdag van 1 mei was het wel overal erg druk. Toen men ons bij het restaurant zag aankomen begon men al te schuiven en werd een tafel voor ons gedekt, men weet inmiddels al dat er geen bier meer op tafel komt maar water vanwege de kans op jichtaanvallen.

 

 

 

 

Na het (heerlijke) eten besloten we om toch maar eens te kijken hoe het boven ons zou uitzien. Bij Gualchos zijn we de bergen in gereden naar een weg die we jaren geleden ook al eens hadden genomen. En inderdaad, halverwege de berg op 800 mtr.ongeveer reden we al in de volle zon en met 20x tele was de nevelwolk duidelijk te zien. Overal langs de weg weer veel bloemen al waren de kassen in de diepte niet het mooiste om te zien. Maar men heeft dit hier nodig om te kunnen overleven en met de nieuwe autoweg die in september helemaal klaar is, zijn de verbindingen naar havens en vliegvelden met grote vrachtwagens een makkie. En ook de vele koelwagens die de verse groenten naar o.a Frankrijk, Duitsland en de Benelux rijden hebben er veel profijt van.

 

 

 

Bijna bij de windmolens waar we even later onderdoor zouden rijden. Op elke bergrug staan er tientallen en die draaien altijd. Ondanks de grote hoogte stond de thermometer op ruim 24 graden en dat is zo gebleven tot in de avond.

 

 

 

Onze nieuwsgierigheid werd gewekt toen we een richtingbord zagen naar Garnatilla maar meteen aangegeven dat dit een doodlopende weg was, een reden om er te gaan kijken. We kwamen via een smalle weg door het dorp op een pleintje waar we voor de auto een plekje vonden. Omdat hier alles op en af en via trapjes gaat bleef Ton in de auto zitten. Ook hier waren de voorbereidingen op de 'Dia de la Cruz' in gang gezet, ik geloof dat je deze ene dag misschien nog het beste kunt vergelijken met de IJsheiligen bij ons. Het verschil is dat men hier overal een feest van maakt, in Castell de Ferro is de grote feesttent ook alweer helemaal in gereedheid gebracht en dat niet alleen voor mij want zoveel gasten verwacht ik niet.

 

 

 

Op een zuiltje op het pleintje vonden we dit tegeltableau met een groet aan alle mensen uit het dorp die geŽmigreerd zijn, denken wij.

 

 

 

 

 

Het huis van de bestuurders, een straatje en de kerk.

 

 

 

Wel een smalle entree om op het pleintje bij de kerk te komen.

 

 

 

Zicht op Lujar waar we later doorheen zouden rijden, soms wel 30 graden schuin omlaag door een straatje waar geen vrachtwagen doorheen kan en ik niet de tegenwoordigheid van geest had om een foto te maken.

 

 

De amandelbomen hangen boordevol.

Naar morgen

Naar overzicht alle dagen