Vanmorgen bleek de pijn hoegenaamd weg te zijn uit m'n bovenbeen en aangezien we niet alleen maar thuis willen zijn hebben we een heel leuke en mooie bergrit gemaakt. Hiervan waren ongeveer 70 Km. alleen maar op de bergwegen, sommige brede maar ook heel smalle wegen waar het non-stop oppassen geblazen is en je niet zomaar even de auto aan de kant kunt zetten.

In Molvizar zagen we dat er een behoorlijke bedrijvigheid was van twee heftrucks die een vrachtwagen aan het laden waren. Aangezien in dit gebied ook veel mispels verbouwd worden was dat het eerste waar we aan dachten en dus even gestopt. Ha, ha, het waren kleine tomaatjes waar de hele vrachtauto mee werd volgeladen en die nog naar de verpakkingsfirma gebracht moesten worden maar dezelfde dag alweer onderweg zijn naar de diverse Europese verdeelcentra.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze opnamen zijn alle drie rond het gebied van Itrabo, hier is wel duidelijk te zien dat er van alles wordt verbouwd en al lijken het misschien kleine percelen, ze zijn elk meerdere voetbalvelden groot. Hier geen druiven maar o.a. olijfbomen, amandelbomen en mispels.

 

 

 

 

 

 

Rond etenstijd waren we in Otivar en wegens een goede eerdere ervaring gingen we naar dit restaurant. Gelukkig een parkeerplaats voor de deur en een mooie tafel onder een parasol. Aangezien ik geen alcohol meer drink vanwege de jicht bestelde ik een serveza sin.
Ik dacht wel nog even, als Youp dit maar niet ziet maar hij smaakte best hoor. En terwijl Ton de administratie op orde maakt heb ik de oven even bekeken waar mijn vlees in lag. Ofschoon het zaterdag is vonden we dit toch een zondagse maaltijd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na het eten zijn we verder omhoog gereden tot bij 'Los Rios Rijana". Prachtige uitzichten met soms in de verte een wit bergdorpje. Overal rotswanden die bijna loodrecht naast je waren en aan de andere kant van de weg enorm diepe dalen waardoor je zelf maar een klein onderdeeltje van dit geheel bent.
 

 

 

Hier is heel goed te zien hoe grillig gevormd deze rotsen zijn.

 

 

 

 

Ook op de droogste rotsen bloeien in deze tijd nog bloemen.

 

 

 

 

Uiteindelijk konden we bij Pudol naar de autoweg om weer de makkelijkste en snelste weg naar huis te nemen, het lukte Ton om door de voorruit de Olianders te fotograferen die langs zo goed als de hele autoweg tussen de vangrails staan te fotograferen.

Het was weer een prachtige dag na een aantal dagen rondhangen bij de zee en het strand.

 

Naar morgen

Naar overzicht alle dagen