's Morgens vroeg waren er dikke wolken boven de zee

 

 

 

Gevist moet er altijd worden en deze visser was zo te zien al zwaar beladen.

 

 

 

Geen regen maar wolken genoeg boven de zee die toch wel onstuimig was wat de vissers natuurlijk niet kan tegenhouden om op zee te gaan. We zagen ze vanavond nog bij elkaar staan bij de boten waar ze morgen weer mee uitvaren om de kost te verdienen. En ondertussen doen de schilders hun werk door alle attributen op het strand zoals de fitnesstoestellen en de kinderspeelplaatsen met klimrekken enz. opnieuw in de verf te zetten na eerst alle roest weggeslepen te hebben. Gereed voor de drukte van de zomer.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondanks de lichte bewolking besloten we om naar het, hoog in de bergen, maar toch weer in een dal gelegen kleine dorpje 'Alfornon' te gaan. We waren er al eens eerder geweest maar nog niet tot helemaal beneden gelopen. Het dorpje is gelegen in het Sirra Contraviesa gebergte. Vanaf de hoge bergrug moesten we dus omlaag en zoals zo vaak in deze dorpen is er alleen maar een weg heen en dezelfde weer terug. Allemaal scherpe bochten waar het uitkijken geblazen is want de wegen zijn wel goed maar niet te breed.
Al snel zie je dat we in het druiventeelt gebied zitten met hier en daar wel nog een olijvenboomgaard. Toen we eenmaal beneden waren zochten we een plaats uit om de auto te parkeren zodat er voor Ton wel nog genoeg te bekijken viel. De meeste auto's waren vr het dorp geparkeerd al waren er wel enkele garages die te bereiken waren met een auto. Verder alleen maar kleine smalle paden die wel door kleine tractoren te berijden waren door ze te voorzien van griprichels over de breedte. Het was doodstil in het dorp waar heel veel ingestorte woningen en schuren waren, dat er wel mensen waren merkte ik toen er direct achter me een rolluik werd opengemaakt, waarschijnlijk om te zien wat ik er deed. Toch waren er ook enkele nieuwe mooie woningen die op het oog wel voorzien waren van alle gemakken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je zou alleen al aan de diverse poorten kunnen zien dat het onderhoud op het allerlaagste niveau staat.

Ik liep omlaag over de trappen die ook helemaal geribbeld waren, op deze hoogte zal het 's winters ook wel sneeuwen waardoor dit beslist geen overbodige luxe zal zijn.

 

 

 

 

 

 

Plotseling zag ik een kerktorentje waardoor ik wist dat het nog een heel stuk naar beneden zou zijn. Er was geen trapje omlaag en alleen de mogelijkheid om langs een aantal woningen weer wat lager te komen. Omdat ik elke meter omlaag daarna ook weer omhoog moest ben ik gestopt en zeker toen ik iets beter keek en een weg zag waar een auto geparkeerd was. Dat betekend dus dat er nog een andere weg naar het kerkje moet zijn en die vinden we een volgend jaar misschien wel.

 

 

Zet een hor in de poort van de stal en je hebt een kippenkok.

 

 

 

Soms toch ook wat bloemen langs het pad, maar de weg omhoog was zwaar, de foto laat ongeveer een derde van de weg zien die via ribbels en trappen omhoog ging.
 

Naar morgen

Naar overzicht alle dagen